Πριν από μερικά χρόνια διάχυτη ήταν η εντύπωση στη χώρα μας ότι δεν υπάρχουν άστεγοι, δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πού να κοιμηθούν, να πλυθούν ή να φάνε ένα ζεστό πιάτο φαΐ. Ήταν μια πραγματικότητα που αγνοούσαν οι κρατικές υπηρεσίες ή που το κράτος πρόνοιας δεν ήθελε να γνωρίζει. Σήμερα όχι μόνο αναγνωρίζουμε ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν στέγη και κοιμούνται στα παγκάκια ή σε ερειπωμένα κτίρια, αλλά με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι ο αριθμός τους μεγαλώνει καθημερινά.